sama nie wiem.
nie mam za bardzo czasu na rozkładanie życia na czynniki pierwsze, że np. śnieg albo mróz i mnie to wkurwia. albo że byłam na firmowej integracji i było ok choć miało nie być, jak latałam po sniegu po lesie z dzieciami a potem piłam wódkę a następnie nie miałam kaca.
ja wiem, że onegdaj opiewałąm wstawanie poranka, ale prawda jest banalna, 

dziś bardziej cos czuję niż to mi sie wydaje

i taka byłaby pointa.
ale jak wiadomo prawdy część jest to jedna. reszta cała dzieje sie albo drmatycznie wcale się nie staje, w każdym razie jak se jadę autkiem z kabat do roboty, przez skarpe warszawską, gdzie jazda jest ekstremalna, to se myslę, ale zajebiście
jestem
jade
zmierzam
nawet jeśli nie generuje mi to petrodolarów to jestem zadowlona z miejsca, w którym jestem i dosłownie i metaforycznie.

a na szczęście przyjdzie jeszcze czas, choć to co jest trudno nazwać nieszczęściem, więc może przyjdzie jakaś przyprawa do tego co jest. i nagle stanę się zajebistą kucharką hehehe

no kto to może wiedzieć?:)