że najwazniejszym jest móc wszystko powiedzieć, co się chce, co w głowie się miota. tak móc wypowiedzieć wszystko, postrzegam jako mega luksus, komfort i wogle.

tymczasem zauważam, że najważniejsze jednak jest to, jak i ile rzeczy umie się przemilczeć i czego nie powiedzieć. że to dopiero czyni nas w cudzych oczach silnymi.

a gadanie o tym co nam w duszach gra, czyni nas słabymi.

chyba, że to gadanie zapłącimy, to wtedy za kasę ktoś podejmie się coś z tym zrobić, obieca, że tego nie wykorzysta przeciw nam i obieca, że nie wykreuje opnii o nas jako o ludziach słabych.
to kosztuje dużo.

ale jeszcze więcej kosztuje opowiedzenie  tego co dla nas ważne innym. koszt nie przelicza się w walucie, tylko w twarzy. tracimy swoją twarz, jesteśmy wobec słuchacza tak jakbysmy rozebrali się przed nim do rosołu. wtedy widzi nasz celulit, boczki, piegi, krostki, pieprzyki, znamiona, niedoskonałości anatomiczne i odarci z tajemnicy stajemy sie tak dosłowni, że nieatrakcyjni.

dlatego mówić nie warto. przemilczać za to owszem. polecam.