na siebie, za 10 lat albo za 20 lat.
nie mam obmyslonego patentu na przetrwanie w dobrej kondycji psychicznej na ten czas za ileś tam lat. wcale nie tak dużo.
czas się niemożebnie kurczy.
w jakimś momencie życia wydaje się, że TAK będzie wiecznie, jak jest, że można bezkarnie przepierdalać godziny, dni, miesiące. a po jakimś czasie, mniej więcej od 35 roku nagle wszystko gwałtownie przyśpiesza.

chadzam sobie tu i tam, gadam z róznymi ludźmi, dziś byłam na planie teledysku zespołu, który tryumfy święcił 20 lat temu;] była na nim modelka, która też te tryumfy miała 20 lat temu, ale nie tylko oni, to jest norma. ktoś ma 40 lat i ze wszystkich sił próbuje udowodnić, że jest młodszy, że nie odstaje, że daje radę, że jest wciąz ten sam atrkacyjny. a tu pani z botoksem, pan z przeszczepem włosów, itd, wszyscy oczywiście szczupli, zadbani, modni, na fali.

też się tak staram, ale co będzie za lat 10 czy 20. nie każdy może być Grażyną Wolszczak i wyglądać pięknie w wieku 50 lat, nie każdy ma szczęscie wyglądać lepiej w wieku dojrzałym niż w wieku młodzieńczym. nawet jeśli mam takie szczęście, nie jest to do końca moja zasługa, a pomysłu na siebie za dekadę nie mam i nie mam i mnie to deprymuje, że nie powiem wkurwia.
nie zrobię se covera włąsnego przeboju sprzed lat. nie wezmę Jesusa, bo nie jestem Madonną.
nie będę już ubierać się w zarze młodzieżowej i nosić conversów, bo nie jestem Rodowicz.

no sama nie wiem. ale jakoś to mnie przygnębia, to całe mijanie i brak umiejscowienia się w nim.
wiem tylko, że bardzo chciałąbym poczuć, jak to jest być szczęsliwym
czy na to trzeba se zasłużyć czy to po prostu się zdarza?

 a szczęscie to dla mnie adoracja, akceptacja i zachwyt, czyli wychodzi, że jednak musi być zasługa. czyli dupa z tego będzie.

ale moja prze zajebista intuicja podpowiada mi, że ja nie mogę tak odejść z tego świata nie zaznawszy tego poczucia, taka jakaś nieszczęlśliwa i z dupy strony. musi nastapić jakiś moment pełni.
że se stanę na raz i ani zmarchy mi będą straszne, ani metryka, ani kariera taka czy siaka, ani konto takie czy owakie, ale tak ogólnie se stanę i powiem, czuję, że to jest to.

ostatnio gadałam z takim artystą, spiewa piosenki, nagrywa płyty, koncertuje, pochodzi z mojego miasteczka, znaliśmy się w szkole.
i on powiedział, że czuje się spełniony i szczęśliwy i że to jest niemodne, ale on tak się czuje.
i zazrościłam mu.
ta sama żona od lat, dzieci, jakieś parcie na swoje klimaty. pamiętam go takim własnie, sfokusowany na swój cel.
a jak se powiem, że moim celem jest spełnienie, to będzie to roszczeniowe? życzeniowe? pierdołowate jak czekanie na księciów?
nie no, praca jest cięzka, zwłaszcza, kiedy dla kogoś, jak dla mnie, każda czynność urasta do miana heroizmu. to ja z taką pracą nie wiem czy się do tej 50 tki wyrobię i zdołam stac się atrakcyjną ;]