często słyszę takie porady.
nie rozkmniaj za dużo, po co rozmyślasz, po co się wczuwasz.
nie podzielam tych osób totalnego desintersmą dla spraw ważkich, aleeee faktem jest, że przydałaby mi się właściwsza gradacja w stopniowaniu emocji przy podejściu do ludzi, jakichś spraw.

wczuwać się warto, w ludzi, zdarzenia, ale często nie aż tak nadto chyba, nie aż na tak długi czas.
jak nie myślę i zajmuje mi głowę np. myśl o tym co by tu zrobić z fotelem, ktry mi jest nieprzydatny, to jakoś "wiekopomne" rozkminy przestają byc wiekopomne.

nie no w ogóle, mówię wa, np jadę se rowerkiem przez pusty las na kabatach, bo mam dzień wolny i bywają w lesie tylko zboczki i ja. i wiem, że jest fajnie. las w listopadzie jest naprawdę zajebisty, jak sesja Stevena Meisela we włosokim Voque`u o kloszardach. niby brzydkie, a jakoś na swój sposób ładne.


albo jadę autem, slucham zamuły Thoma Yorke`a i myślę sobie, że ale fajnie, samochody, ja jadę, ja żyję. głupie to trochę, wiem. ale jak się tak trzepocze nóżkami nad skrajem przepaści, to jak cieszą cię takie pierdoły, to jest  znak, że nie jest źle.

albo jak se pójdę do zaznajomionego, dzieki jerremu!!, salonowi Vip Room i się da podtiungować włosy, i kolor strzelić i ploty uskutecznić, a potem się wygląda jak młody fuerher, to naprawdę nie jest źle. ja tam się cieszę. na swój sposób:)