rczej na pewno jest tak, jak zakomciowała lila, że najfajniejsze są początki.
naprawdę fajniej rozkładać pierdolety na nowych pólkach niż zgarniac je ze starych.

a ja póki co, co mogłam, rozłożyłam, reszta czeka w pudłach, oraz skrzętnie sprzątam ze starych półek, wciąż i wciąż, bo wiele się tego nazbierało.
jakby się unicestwiało jakąs część siebie, trochę zapomnianą, zakurzoną, historyczną. i ponieważ nie ma czasu na te rzeczy, nie ma nie miejsca w drogim warszawskim metrażu, to się je usuwa z życia i wynika i że jakby od nowa sie to życie zaczyna.

są zwolennicy gromadzenia rzeczy, które świadczą o ich życiu
i są zwolennicy oczyszczania atmosfery z przedmiotów.

dziś trudno jest tę granicę utrzymać sensownie jakoś.
bo
rzeczy mamy nadmiar, zalewają nas, są łatwo dostępne, a co za tym idzie, bezwartościowe
ale z drugiej strony butki dziecka, kiedy miało roczek, czy pierwszy rysunek, albo zdjęcia, kiedyś wywoływane a nie jak dziś tylko na dyskach

nie no
nie jest to fajna czynność, takie sprząTANIE. zostaje nadzieja, że więcej się już tak zycia nie zasmieci...
czy aby na pewno?

to było epitafium na kilkanaście wielkich worków, w których wylądowały rzeczy wśród których żyłam kilkanaście lat...