dotad z błędnego założenia moiściewy

takiego mianowicie, że nasze życie, jakkolwiek chujowo to brzmi oraz górnolotnie, to jest swoiste kontinuum, że ono się tak ciągnie, rozumiecie.
czyli jak coś się zacznie, to bedzie trwało w czasie, do końca naszego.

przeświadczenie, że tak jednak nie jest jest chyba oznaką wchodzenia w smugę cienia.

ale czy mając lat 20 albo nawet 30 jest się w stanie wiedzieć, że życie każdego z nas składa się z umierania?
każdego roku, jakiegoś okresu, od do, coś tam umiera, znika, przestaje być. są to rzeczy, ludzie, związki, okoliczności.

w młodości jest to niezauważalne, przechodzenie z jednego etapu w drugi odbywa się na maksymalnym spidzie hormonów.
potem zaczyna się coś w rodzaju odczuwania żalu za tym co minęło i tu zaczynają się schody i przykrości związane z nieakceptacją faktu, że rzeczom ludziom, zdarzeniom trzeba dawać odchodzić i umierać.
i kiedy przeżyje się żałobę naprawdę, a potem porzuci czerń, to można poczuć się wolnym i gotowym na nowe czasy i nowe od do.
ale nie. tkwi się ciągle w starych rzeczach, ludziach, rozkminach, zapachach, nawykach.

nie chodzi o to, żeby celowo co rok wymieniac np. przyjaciół czy mężów albo żony, zmieniać mieszkania i samochody, tylko, kiedy to się zdarzy, że trzeba zmienic, pogodzić się z tym jako z czyms co jest naturalne. nic nie żyje wiecznie.

i to jest bardzo bardzo trudno zrozumieć i zaakceptowac. bo cały czas udajemy, że nas umieranie nie dotyczy, że nam się uda, że nam nic nigdy nie umknie i nie zniknie a my sami będziemy w takim kształcie na wieki wieków amen.
gdy tymczasem nie.

ja w to święto zmarłych będę stawiać znicze nie zmarłym dziadkom. postawię je temu, co w moim dziejącym się chwała bogu jeszcze życiu umarło. bo chciałąbym zrobić miejsce na coś nowego a nie ciągle wystawać nad płytą nagrobną tego, co jest już historią.