Na ogół bywa tak, że ludzie żyjąc modlą się, żeby nic złego się im w życiu nie przytrafiło, żeby se tak przeszli przez nie suchą stopą.
i muszę przyznać, że ja tak miałam. na sucho. szłam i szłam i wszystko się składało. aż tu pewnego dnia, okazało się, że układanka nie wyjdzie, bo wyjść nie mogła i nie może.
i oczywiście bardzo źle mi z tym było, no bo wiadomo. i w czasie rozkłądałay się rozmaite złe wieści.
ale jak se teraz czasem siądę, to dochodzę do wniosku, jak że wiekopomnego rzecz jasna, żęeee

złe zdarzenia są mocno przez ludzi nie doceniane.

ich dobrą stroną jest kompletna zmiana perspektywy. to co dotąd wydawąło się nam niemożliwe, staje się nagle możliwe, to co nieosiągalne dla nas, dostępne, to co upierdliwe, całkiem lajtowe. i okazuje się, że znieść mozna naprawdę wiele i dzięki temu złemu, kiedyś pogardzane eventy stają się obajwieniem i szczęściem.

niesamowite jest to, jak na ludzi działa to co uważają za złe, niewygodne, niekomfortowe, niezdrowe, przykre i nieszczęsliwe.

chociaż kłamałabym gdybym rzekła, że pragnę tylko samych złych zdarzeń. chcę tylko powiedzieć, że jesli się już trafią, to naprawdę nie jest koniec świata i życie nie traci sensu. a czasem nawet wręcz przeciwnie.
najlepsza byłaby równowaga, ale nie ma tak dobrze, jest raz więcej tego a raz tamtego. ja bym chciała teraz...hmmm
jakiś jawny komunikat, że dobro tez ma sens.

poza tym tak całkiem niefilozoficznie idę na imprezę, bo minął rok odkąd pracuję w Firmie i abrdzo sobie chwalę.